कविता : विरासत

भालमा जब सुमेरुलेहैमको टीका लगायो,त्यही बखत प्रादुभाव भयोनेपालको । कालान्तरमा !त्यही नामले सीमालाईनक्साको रेखामा होइन,स्वाभिमानको कसीमा घोट्यो,पौरखको उचाइले नाप्योबर्मा, भूटान, सिक्किमदेखिदार्जिलिङ–असामका वरपरचियाबारी र फाँटहरू मात्र होइन,डुवर्सका हरिया समथरहरूसम्मआफ्नो पौरखको झण्डा गाड्योफलतः उसका पद ध्वनिहरूसृष्टिपर्यन्त गुञ्जने गरीअस्तित्वका प्रतीक छाड्यो । आजविश्वभर छरिएका नेपालीहरूकेवल यात्री होइनन्,कालले आफ्नै काँधमा बोकेकाजीवित इतिहासहरू हुन्उनीहरू जहाँ पुग्छन्,हिमालझैँ शिर हुन्छन्अन्तस्करणका बुद्ध, सीता र भृकुटीसन्देश त्याग र आदर्शका साक्षी बन्छन् । जब नेपालीवीर गोर्खा भएररणभूमिमा गर्जन्छ,त्यो केवल युद्धघोष हुँदैन,त्यो घोषणा हुन्छ-आफ्नो अस्तित्वको,आफ्नो कर्तव्यबोधको । कति युद्धहरू आए-गए,साम्राज्यहरू कति बने-ढले,कति झण्डाहरू फेरिएतर कहिल्यै फेरिएनछाती नेपालीको,जहाँ न डर छ, न अविश्वासजीवनभन्दा माथि छ- कर्तव्यमृत्युभन्दा प्यारो छ- इमानऊ जहिले लड्योसपथ र इमानका लागि लड्योजब इतिहासले खोज्यो,वीरताको रगतलेसहीछापको बाटो रोज्यो । यसैले,नेपाली वीरताको कथाहिमालझैँ स्थिर भयोध्रुवझैँ अमर- अटल रह्योजबसम्म सृष्टिमाहिमाल र आकाशको संवाद गुञ्जनेछ,नेपाली वीरताका गाथाहरू गाइनेछ,तबसम्म त्यहाँस्वाभिमानको आलोकअनन्तसम्म बलिरहनेछ ।