Monday, November 16, 2026||
MultiKhabarMultiKhabar

‘जदौ’मा बाँचेको आवाज

Share:WhatsAppFacebookX (Twitter)Telegram
‘जदौ’मा बाँचेको आवाज
Photo / Coverage: नेपालन्युज

‘जदौ स्रोता, जदौ, खुल्यो साहित्य संसारको दैलो।’ कुनै समय नेपाली रेडियो सुन्ने धेरै मानिसका लागि यो केवल कार्यक्रम सुरु भएको सङ्केत थिएन। यो गाउँको आँगनसम्म आइपुग्ने आत्मीय सम्बोधन थियो। खेतबारीमा काम गरिरहेका किसान, चुलोचौकोमा व्यस्त गृहिणी, चौतारीमा बसेका बूढापाका र साहित्यप्रेमी श्रोताका कानमा एउटा परिचित आवाज ठोक्किन्थ्यो। त्यो आवाजसँगै नेपाली लोकजीवनका कथा, भाषाको मिठास, समाजका विसङ्गति र परिवर्तनका सपना रेडियोका तरङ्गमा फैलिन्थे। त्यो आवाज थियो- दाहाल यज्ञनिधिको। आज उनी रेडियोको माइकअगाडि उभिँदैनन्। उनको शरीरले संसारबाट बिदा लिइसकेको छ। तर एउटा प्रश्न अझै बाँकी छ- के मानिसको शरीरसँगै उसको आवाज पनि मर्छ? यदि आवाज भन्नाले घाँटीबाट निस्कने ध्वनि मात्र बुझिन्छ भने उत्तर हो, मर्छ। तर आवाज भन्नाले अन्यायविरुद्ध बोल्ने साहस, दबिएका मानिसको पीडा व्यक्त गर्ने चेतना र समाजलाई सोच्न बाध्य बनाउने विचार बुझिन्छ भने यज्ञनिधिको आवाज अझै मरेको छैन। उनको जीवनले यही सत्य सम्झाइरहन्छ- मानिसको उपस्थिति उसको शरीरसँगै समाप्त हुँदैन। उसलाई सम्झने हृदय र उसले जगाएको चेतना रहुन्जेल उसको विचार कुनै न कुनै रूपमा जीवित रहन्छ। धारापानीबाट सुरु भएको कठिन यात्रा २०१० साल साउन ८ गते खोटाङको धारापानीमा जन्मिएका यज्ञनिधिको बाल्यकाल सुखसयलमा बितेन। सामान्य किसान परिवारमा जन्मिएका उनले सानै उमेरदेखि अभावसँग परिचित हुनुपर्‍यो। परिवारको आर्थिक अवस्था कमजोर थियो। त्यसमाथि बुबा मिर्गौलाको रोगबाट पीडित भएपछि उपचार खर्च जुटाउन परिवारले थप कठिनाइ भोग्नुपर्‍यो। एउटा बालकको हातमा कापी र कलम हुनुपर्ने उमेरमा उनको काँधमा परिवारको जिम्मेवारी थपियो। अरू बालबालिका विद्यालय जाने बाटो समातिरहेका बेला उनले जीवनको कठोर बाटो रोज्नुपर्‍यो। पढ्ने इच्छा थियो, तर परिस्थितिले साथ दिएन। सँगैका साथीहरू अगाडि बढ्दै गर्दा आफू पढाइबाट पछि परेको पीडाले उनलाई भित्रभित्रै पोल्थ्यो। घरको जिम्मेवारी, बुबाको बिरामी अवस्था र जीविकोपार्जनको बाध्यताले बाल्यकाललाई नै सङ्घर्षको पाठशाला बनाइदियो। उदयपुरको बेल्टारदेखि धारापानीसम्म ढाकरमा नुन बोक्ने काम होस् वा धरानमा भरियाका रूपमा सामान ओसार्ने काम- यी सबै उनको जीवनयात्राका वास्तविक पाटा थिए। किशोरावस्थामै उनले श्रमको मूल्य, अभावको पीडा र गरिब मानिसको विवशता नजिकबाट अनुभव गरे। त्यही जीवनानुभवले पछि उनको साहित्यमा गरिब, भरिया, किसान, श्रमिक, दलित, महिला र समाजको किनारामा पारिएका मानिसले स्थान पाए। सायद उनले जीवनको प्रारम्भमै बुझिसकेका थिए- भोकलाई नजिकबाट नदेखेको मानिसले त्यसबारे लेख्न त सक्छ, तर भोकसँगै बाँचेको मानिसले त्यसलाई आफ्नै हृदयको भाषामा व्यक्त गर्न सक्छ। त्यसैले उनका रचनामा गरिब मानिस केवल पात्रका रूपमा आएनन्। उनीहरू आफ्नै पीडा, प्रश्न र अधिकारसहित उभिए। भारी बोक्ने हातबाट माइक समाउने हातसम्म जीवनको बाटो सधैँ एउटै हुँदैन। कहिलेकाहीँ अभावले थिचेको मानिसभित्रै परिवर्तनको बलियो बीउ हुर्किरहेको हुन्छ। यज्ञनिधिको जीवनमा पनि शिक्षा र साहित्यप्रतिको आकर्षणले नयाँ सम्भावनाको ढोका खोल्यो। काठमाडौं आएपछि संस्कृत अध्ययनसँगै उनको साहित्यिक रुचि बढ्दै गयो। कविता लेख्न थाले। गोरखापत्र संस्थानको साहित्यिक पत्रिका ‘मधुपर्क’मा ‘उद्वेग’ शीर्षकको कविता प्रकाशित भएपछि उनलाई लेखनमा थप उत्साह मिल्यो। २०३० सालतिर साहित्यिक यात्रामा सक्रिय हुँदै गएका उनी वि.सं. २०३४ सालमा रेडियो नेपालमा कार्यक्रम सञ्चालक बने। त्यसपछि नेपाली साहित्य र रेडियो प्रसारणको संसारमा उनको विशिष्ट पहिचान निर्माण हुन थाल्यो। एउटा समय थियो, उनी अरूको भारी बोकेर हिँड्थे। अर्को समय आयो, उनले नेपाली समाजका विचार र भावना आफ्ना शब्दमार्फत बोक्न थाले। तर उनले भारी बोक्ने मानिसको जीवन बिर्सेनन्। बरु त्यही जीवनलाई साहित्यको केन्द्रमा ल्याए। उनका लागि साहित्य सुन्दर शब्दको सजावट मात्र थिएन। साहित्य समाजको यथार्थ बोल्ने माध्यम थियो, अन्यायलाई प्रश्न गर्ने हतियार थियो र बोल्न नपाएका मानिसको आवाज सुनाउने बाटो थियो। यही सोचले उनलाई अरूभन्दा फरक बनायो। ‘जदौ’ : एउटा शब्दको असाधारण यात्रा आज ‘जदौ’ शब्द सुन्दा धेरैलाई यज्ञनिधि दाहालको सम्झना आउँछ। तर यो शब्द उनको मुखबाट निस्कँदा सबैले सहजै स्वीकार गरेका थिएनन्। जातका आधारमा मानिसलाई उच्च र तल्लो भनेर छुट्याउने सामाजिक सोचले अभिवादनका शब्दलाई समेत वर्गीकरण गरेको थियो। लोकजीवनमा प्रयोग हुने ‘जदौ’ सम्बोधनलाई कतिपयले सम्मानयोग्य शब्दका रूपमा हेर्न चाहेनन्। यज्ञनिधिले भने त्यही शब्दलाई आफ्नो पहिचान बनाए। उनले ‘जदौ’ भन्नु केवल अभिवादन गर्नु थिएन। त्यो समाजले हेपेको भाषालाई सम्मान दिनु थियो। गाउँले बोलीमा पनि साहित्यको सौन्दर्य हुन्छ भन्ने देखाउनु थियो। मानिसको मूल्य उसको जात, पद वा भाषाको कथित शुद्धताले निर्धारण गर्दैन भन्ने सन्देश दिनु थियो। कल्पना गर्नुहोस्, कुनै गाउँको साधारण मानिसले रेडियो खोलेर आफूले दैनिक बोल्ने भाषासँग मिल्दोजुल्दो सम्बोधन सुन्छ। उसलाई लाग्न सक्छ- मेरो भाषा पनि सुन्दर रहेछ, मेरो बोलाइ पनि सम्मानयोग्य रहेछ र मेरो जीवन पनि साहित्यको विषय बन्न सक्ने रहेछ। यज्ञनिधिको ‘जदौ’मा यही आत्मीयता थियो। उनले भाषालाई दरबार र विद्वान्का कोठाबाट निकालेर लोकजीवनको आँगनमा पुर्‍याउन खोजे। गाउँका शब्द, श्रमजीवीका बोली र जनजीवनका लयलाई साहित्यको मूलधारमा ल्याए। ‘जदौ’ त्यसैले केवल एउटा सम्बोधन रहेन। त्यो मानिसलाई उसको भाषाबाट अपमानित नगर्न, उसको पहिचानलाई सम्मान गर्न र समाजको कुनै पनि वर्गलाई तुच्छ नठान्न दिएको सन्देश बन्यो। साहित्यमा बोल्न नपाएकाहरूको आवाज समाजमा शक्तिशाली मानिसका कुरा सुन्ने कान धेरै हुन्छन्। उनीहरूका विचार छापिन्छन्, भाषण प्रसारण हुन्छन् र निर्णयले देशको बाटो बदल्न सक्छ। तर समाजको अर्को कुनामा त्यस्ता मानिस पनि हुन्छन्, जसको दुःख कसैले सुन्दैन। भरिया भारी बोकेर थाक्छ, किसान पसिना बगाउँछ, मजदुर श्रम बेच्छ, गरिब बालक पढ्न नपाएर पछाडि पर्छ, महिला विभेद सहन्छिन् र दलित अपमान भोग्छन्। तर उनीहरूको पीडा धेरैपटक समाजका ठूला बहसमा हराउँछ। उनीहरूको जीवनको पनि मूल्य छ र उनीहरूको आवाजको पनि महत्त्व छ भन्ने विचार उनका सिर्जनामा प्रबल रूपमा व्यक्त भएको पाइन्छ। यज्ञनिधिले यही मौनता तोड्न खोजे। उनका कविता र निबन्धमा श्रमिक, किसान, दलित, महिला, बालबालिका र समाजका सीमान्तकृत मानिस देखिन्छन्। उनीहरू दयाका पात्र मात्र होइनन्, अधिकार भएका मानिस हुन्। उनीहरूको जीवनको पनि मूल्य छ र उनीहरूको आवाजको पनि महत्त्व छ भन्ने विचार उनका सिर्जनामा प्रबल रूपमा व्यक्त भएको पाइन्छ। उनले समाजलाई एउटा असहज प्रश्न सोधे- हामी सभ्यताको कुरा गर्छौँ, समानताको भाषण गर्छौँ, तर आफ्नै वरिपरिका मानिसलाई सम्मान दिन किन सक्दैनौँ? यस्तो प्रश्नको उत्तर दिन सजिलो हुँदैन। किनकि त्यसका लागि अरूलाई मात्र होइन, आफूलाई पनि हेर्नुपर्छ। एउटा पात्रको पीडाले समाजको सम्पूर्ण अन्याय देखाउन सक्छ। एउटा सामान्य मानिसको कथा पढ्दा आफ्नै समाजका असङ्ख्य अनुहार सम्झन सकिन्छ। यज्ञनिधिको साहित्यको शक्ति यहीँ थियो। उनले पाठकलाई मनोरञ्जन दिन मात्र खोजेनन्, सोच्न पनि बाध्य बनाए। कहिलेकाहीँ एउटा कविता लामो भाषणभन्दा शक्तिशाली हुन्छ। एउटा पात्रको पीडाले समाजको सम्पूर्ण अन्याय देखाउन सक्छ। एउटा सामान्य मानिसको कथा पढ्दा आफ्नै समाजका असङ्ख्य अनुहार सम्झन सकिन्छ। यज्ञनिधिले साहित्यलाई यही मानवीय धरातलमा उभ्याए। रोगसँगको लडाइँ : बाँच्नु पनि एउटा सङ्घर्ष अरूको पीडा बोल्ने यज्ञनिधिको आफ्नै जीवनमा पनि पीडाको लामो अध्याय थियो। २०४२ सालतिर मिर्गौलासम्बन्धी समस्याको सङ्केत देखिएपछि उनले उपचारको कठिन यात्रा सुरु गर्नुपर्‍यो। लामो समय डायलाइसिस गरे। २०५७ साल फागुन १० गते मिर्गौला प्रत्यारोपण गराए। त्यसपछि पनि स्वास्थ्यसम्बन्धी कठिनाइसँग जुध्दै जीवनलाई निरन्तरता दिए। रोगले शरीरलाई कमजोर बनाउँछ। उपचारले समय र शक्ति माग्छ। अस्पतालको यात्रा, औषधिको आवश्यकता र भविष्यको अनिश्चितताले मानिसलाई शारीरिक मात्र होइन, मानसिक रूपमा पनि थकाउन सक्छ। तर यज्ञनिधिले आफ्नो पीडालाई मात्र संसार बनाएर बसेनन्। उनलाई भेट्न आउनेहरूसँग समाज, साहित्य र राजनीतिबारे छलफल गर्ने रुचि कायम रह्यो। आफूजस्तै मिर्गौला रोगीलाई हौसला दिने प्रयाससमेत गरे। रोगले शरीरलाई सीमित बनाउन सक्छ, तर विचारलाई सधैँ कैद गर्न सक्दैन। अस्पतालले मानिसको समय बाँड्न सक्छ, तर उसको चेतनालाई पूर्ण रूपमा रोक्न सक्दैन। उनको जीवनले एउटा गहिरो कुरा सम्झाउँछ- साहस भनेको कहिल्यै नथाक्नु वा पीडा नहुनु होइन। पीडा हुँदाहुँदै पनि जीवनप्रतिको अर्थ खोजिरहनु साहस हो। रोगले शरीरलाई सीमित बनाउन सक्छ, तर विचारलाई सधैँ कैद गर्न सक्दैन। अस्पतालले मानिसको समय बाँड्न सक्छ, तर उसको चेतनालाई पूर्ण रूपमा रोक्न सक्दैन। अन्ततः २०७५ सालमा मस्तिष्काघात भएपछि उपचारका क्रममा उनको निधन भयो। त्यो दिन एउटा परिवारले आफ्नो प्रिय सदस्य गुमायो। नेपाली साहित्यले एक स्रष्टा गुमायो। नेपाली रेडियोले परिचित आवाज गुमायो। तर उनले वर्षौँ लगाएर निर्माण गरेको पहिचान हराएन। सुधा दाहाल : कठिन यात्राकी मौन सहयात्री एउटा व्यक्तिको जीवनकथा लेख्दा हामी प्रायः उसको उपलब्धि, सङ्घर्ष र सार्वजनिक पहिचानमा केन्द्रित हुन्छौँ। तर त्यस कथाको पछाडि चुपचाप उभिएका मानिसलाई बिर्सने सम्भावना पनि हुन्छ। यज्ञनिधिको जीवनमा जीवनसङ्गिनी सुधा दाहालको साथ महत्त्वपूर्ण थियो। दीर्घरोगसँग जुधिरहेको मानिसका लागि उपचारको व्यवस्था गर्नु चुनौतीपूर्ण हुन्छ। तर त्यसभन्दा कठिन हुन सक्छ उसको मनोबल जोगाइराख्नु, दैनिक जीवनका अप्ठ्यारा बाँड्नु र अनिश्चितताका बीच साथ नछोड्नु। एउटा मानिसको जीवन उसको एक्लो उपलब्धिको कथा मात्र हुँदैन। त्यो सम्बन्ध, माया, सहनशीलता र साझा सङ्घर्षको कथा पनि हुन्छ। सुधा दाहाल उनको जीवनयात्रामा त्यस्तै सहयात्रीका रूपमा रहिन्। दुःखको समयमा साथ दिनु भनेको सधैँ ठूला कुरा बोल्नु होइन। कहिलेकाहीँ नजिकै बसिदिनु, मौनता बुझिदिनु र थाकेको मनलाई एक्लो महसुस हुन नदिनु नै ठूलो सहारा हुन्छ। यज्ञनिधिको जीवनमा पनि यस्तो साथको महत्त्व थियो। त्यसैले यज्ञनिधिको सम्झनासँगै उनको कठिन यात्रामा साथ दिने सुधाको योगदानलाई पनि सम्मानपूर्वक सम्झनुपर्छ। एउटा मानिसको जीवन उसको एक्लो उपलब्धिको कथा मात्र हुँदैन। त्यो सम्बन्ध, माया, सहनशीलता र साझा सङ्घर्षको कथा पनि हुन्छ। एउटा आवाजको वास्तविक अमरत्व यज्ञनिधि दाहाल अब रेडियोको स्टुडियोमा फर्कनेछैनन्। ‘जदौ’ भन्दै नयाँ कार्यक्रम सुरु गर्ने छैनन्। श्रोतासँग प्रत्यक्ष संवाद गर्नेछैनन्। तर उनले ‘जदौ’लाई दिएको अर्थ अझै जीवित छ। जब कुनै लेखकले श्रमिकको पीडा लेख्छ, उनको साहित्यिक दृष्टिको सम्झना आउन सक्छ। जब कसैले लोकभाषालाई सम्मान दिन्छ, उनले स्थापित गरेको भाषिक आत्मीयता सम्झन सकिन्छ। जब समाजले विभेदविरुद्ध आवाज उठाउँछ, उनको जनपक्षीय चेतनालाई फेरि पढ्न सकिन्छ। उनले उठाएका प्रश्न आज कति सान्दर्भिक छन्, उनले सम्मान दिन खोजेका मानिसको अवस्था कति बदलिएको छ र उनले सपना देखेको समानतामूलक समाज निर्माण गर्न हामीले कति काम गरेका छौँ? उनका ‘जदौ’ निबन्ध, कविता, साहित्यिक योगदान र रेडियो प्रसारणको इतिहासले उनलाई भावी पुस्तासँग जोडिराख्नेछन्। मानिस अमर हुन्छ भन्नुको अर्थ उसको शरीर कहिल्यै नष्ट हुँदैन भन्ने होइन। अमरत्वको एउटा अर्थ उसको कामले समयपछि पनि मानिसलाई प्रभाव पारिरहनु हो। कुनै मानिसको विचारले अर्कोलाई सोच्न सिकाउँछ। त्यही विचारले तेस्रो मानिसलाई प्रश्न गर्न प्रेरित गर्छ। यसरी एउटा जीवनबाट सुरु भएको चेतना धेरै जीवनसम्म फैलिन सक्छ। यज्ञनिधिको योगदान सम्झनुको अर्थ पनि यही हो- उनले उठाएका प्रश्न आज कति सान्दर्भिक छन्, उनले सम्मान दिन खोजेका मानिसको अवस्था कति बदलिएको छ र उनले सपना देखेको समानतामूलक समाज निर्माण गर्न हामीले कति काम गरेका छौँ? यस्ता प्रश्नको उत्तर खोज्नु नै उनीप्रतिको साँचो श्रद्धाञ्जली हुनेछ। जीवनको एउटा विडम्बना छ। हामीले मानिसको महत्त्व कहिलेकाहीँ उसको अनुपस्थितिपछि मात्र गहिरोसँग बुझ्छौँ। ऊ बोलिरहेको बेला उसका शब्दलाई सामान्य ठान्न सक्छौँ। ऊ साथमा हुँदा उसको उपस्थितिलाई स्वाभाविक मान्न सक्छौँ। तर ऊ नहुँदा त्यही आवाज, व्यवहार र आत्मीयता अमूल्य लाग्न थाल्छ। यज्ञनिधि दाहालको जीवनले हामीलाई मानिसको विचार सुन्न र उसको योगदानलाई जीवित छँदै मूल्य दिन पनि सम्झाउँछ। उनलाई सङ्घर्षबाट उठेको मानिस, लोकभाषालाई सम्मान दिने स्रष्टा, अन्यायविरुद्ध बोल्ने सञ्चारकर्मी र आवाजविहीनको पक्षमा उभिने साहित्यकारका रूपमा बुझ्यौँ भने उनको जीवनले आज पनि हामीसँग संवाद गरिरहनेछ। रेडियोको पुरानो आवाज, आत्मीय सम्बोधन र त्यसपछि खुल्दै जाने साहित्यको संसार। सायद कुनै गाउँमा अझै पनि कसैले पुरानो प्रसारण सम्झिरहेको होला। खोटाङको धारापानीबाट सुरु भएको यात्रा रेडियोका तरङ्ग हुँदै हजारौँ श्रोताको मनसम्म पुग्यो। भारी बोकेको किशोर नेपाली साहित्य र सञ्चारको पहिचान बन्यो। रोगसँग जुधिरहेको शरीरले पनि सम्भव भएसम्म विचारको यात्रालाई निरन्तरता दियो। यो केवल एक व्यक्तिको जीवनकथा होइन। यो अभावमाथि इच्छाशक्तिको, मौनतामाथि आवाजको र विभेदमाथि मानवीय सम्मानको कथा पनि हो। आज उनको नाम सम्झँदा मनमा एउटा दृश्य उभिन्छ- रेडियोको पुरानो आवाज, आत्मीय सम्बोधन र त्यसपछि खुल्दै जाने साहित्यको संसार। सायद कुनै गाउँमा अझै पनि कसैले पुरानो प्रसारण सम्झिरहेको होला। कुनै पाठकले उनको निबन्ध पल्टाएर समाजको पुरानो घाउ देखिरहेको होला। कुनै युवा स्रष्टाले उनको जीवनबाट आफ्नै भाषामा लेख्ने हिम्मत पाइरहेको होला। यही सम्भावनामा उनको उपस्थिति बाँच्छ। मानिसको शरीरले एक दिन बिदा लिनैपर्छ। तर उसले अरूको मनमा रोपेको विचार, भाषामा छोडेको मिठास र समाजमा जगाएको चेतनाले बिदा लिनैपर्छ भन्ने छैन। समाजमा अझै बाँकी रहेका विभेदविरुद्ध बोलौँ। लोकभाषा, लोकजीवन र मानवीय श्रमलाई उचित स्थान दिऔँ। त्यही हुनेछ उनको सम्झनालाई जीवित राख्ने बाटो। यज्ञनिधि दाहालको जीवनले हामीलाई यही पाठ दिन्छ- ठूलो बन्न अरूभन्दा माथि उभिनु आवश्यक छैन, अरूले हेपिएका मानिसको छेउमा उभिन सक्नु पनि महानता हो। चर्चित बन्न ठूलो पद चाहिँदैन, साँचो कुरा बोल्ने साहस पनि पर्याप्त हुन्छ। सम्झनलायक बन्न सधैँ लामो जीवन चाहिँदैन, जीवनलाई अर्थपूर्ण बनाउने कर्म चाहिन्छ। त्यसैले उनलाई सम्झँदा श्रद्धाले शिर झुकाउनु मात्र पर्याप्त हुँदैन। उनले सम्मान दिन खोजेका मानिसलाई सम्मान गरौँ। उनले उठाएका प्रश्नलाई फेरि पढौँ। समाजमा अझै बाँकी रहेका विभेदविरुद्ध बोलौँ। लोकभाषा, लोकजीवन र मानवीय श्रमलाई उचित स्थान दिऔँ। त्यही हुनेछ उनको सम्झनालाई जीवित राख्ने बाटो। दाहाल यज्ञनिधि अब भौतिक रूपमा हामीबीच छैनन्। तर उनले आफ्नो आवाजबाट खोलेको साहित्यको ढोका पूर्ण रूपमा बन्द भएको छैन। त्यस ढोकाबाट आज पनि शब्दहरू भित्र पस्न सक्छन्, विचारहरू बाहिर निस्कन सक्छन् र समाजका किनारामा रहेका मानिसका कथा सुनिन सक्छन्। र ती शब्दहरूबीच कतै एउटा परिचित सम्बोधन फेरि सुनिएझैँ लाग्छ- ‘जदौ स्रोता, जदौ।’ यो कुनै नयाँ प्रसारण होइन। यो सम्झनाले फर्काएर ल्याएको एउटा आवाज हो। नेपाली साहित्य र सञ्चारको इतिहासमा आफ्नो छाप छोडेर गएको एक स्रष्टाप्रतिको सम्मान हो। जदौ, यज्ञनिधि दाहाल! तिम्रो शरीरले बिदा लियो, तर तिमीले सम्मान दिएको लोकभाषा अझै बोलिरहेको छ। तिमीले उठाएको जनताको आवाज अझै गुञ्जिरहेको छ। तिमीले साहित्यको आँगनमा स्वागत गरेका साधारण मानिसका कथा अझै बाँकी छन्। ती कथा बाँकी रहुन्जेल तिम्रो ‘जदौ’ पनि नेपाली मनहरूमा गुञ्जिरहनेछ। हार्दिक श्रद्धाञ्जली। (यज्ञनिधि दाहालको जीवनकालका विभिन्न समयका तस्बिर। -अर्काईभबाट)

Share:WhatsAppFacebookX (Twitter)Telegram

Read Complete Original Article

Published originally on नेपालन्युज

Visit Publisher Site →

Related News

🇳🇵 Nepal
रारा दुर्घटनामा घाइते दुई जनालाई सुर्खेत लगियो
Latest NewsJust now

रारा दुर्घटनामा घाइते दुई जनालाई सुर्खेत लगियो

काठमाडौंबाट रारा तालतर्फ गइरहेको जीप दुर्घटनामा घाइते भएका दुई जनालाई थप उपचारका लागि सुर्खेत लगिएको छ।  रारा तालतर्फ गइरहेको बागमती बा १७ च १८६४ नम्बरको जिप आइतबार मुगुमा दुर्घटना भएको थियो। दुर्घटनामा तीन जनाको मृत्यु भएको थियो भने दुई जना घाइते भएका थिए।  घाइते दुवै जनाको मुगु अस्पतालमा उपचार हुन नसकेपछि सोमबार सुर्खेत लगिएको हो। दुर्घटन... ...

नेपालखबर
भीमफेदी दुर्घटनाका पीडित परिवारलाई भेटे सभामुख अर्यालले
Latest NewsJust now

भीमफेदी दुर्घटनाका पीडित परिवारलाई भेटे सभामुख अर्यालले

भीमफेदीस्थित चिसापानी गढीमा भएको सवारी दुर्घटनामा ज्यान गुमाएका व्यक्तिका परिवार तथा घाइतेका आफन्तसँग भेटघाट गरेका छन्। ...

हाम्राकुरा
प्रमुख सल्लाहकार बेनमाथि प्रश्न उठ्दा प्रधानमन्त्री शाहले चलाए निजी सचिवालयका अन्य कर्मचारी
Latest NewsJust now

प्रमुख सल्लाहकार बेनमाथि प्रश्न उठ्दा प्रधानमन्त्री शाहले चलाए निजी सचिवालयका अन्य कर्मचारी

• प्रधानमन्त्री बालेन शाहले निजी सचिवालयका कर्मचारीको जिम्मेवारी हेरफेर गरेका छन्, प्रमुख सल्लाहकार कुमार बेनको भूमिकामा भने कुनै परिवर्तन गरिएको छैन। • पासपोर्ट ठेक्का प्रकरणमा संलग्न माधव खनाललाई सचिवालयबाट हटाइएको र अन्य कर्मचारीहरूको जिम्मेवारीमा परिवर्तन गरिएको छ। • विपक्षी दलहरूले कुमार बेनको भूमिकामाथि छानबिन र जवाफदेहिताको माग गरेका छन्, प्रधानमन्त्री कार्यालयमा दबाब र स्वार्थपूर्वक कामको आरोप पनि लगाइएको छ। ...

नेपालबहस
गोप्य संवादका लागि वीच्याट प्रयोग गर्न थाले नेता, प्रशासक र व्यवसायी
Latest NewsJust now

गोप्य संवादका लागि वीच्याट प्रयोग गर्न थाले नेता, प्रशासक र व्यवसायी

काठमाण्डु– राजनीतिक वृत्त, प्रशासनिक क्षेत्र र व्यावसायिक समुदायका केही व्यक्तिहरू गोप्य संवादका लागि चिनियाँ सामाजिक सञ्जाल वीच्याट प्रयोग गर्न थालेका छन् । सरकारी निगरानीको आशंका र अन्य सञ्जालमा डिजिटल गोपनीयता कमजोर रहेको ठानेर उनीहरुले चिनियाँ सामाजिक सञ्जालको प्रयोग बढाएका हुन् । फेसबुक म्यासेन्जर, ह्वाट्सएप र भाइबरजस्ता माध्यममा हुने कुराकानी सरकारी निगरानीमा पर्न सक्ने आशंकाले उनीहरूले […] ...

काठमाण्डुपाटी
Multikhabar App

All Information In One Place

Real-time headlines from trusted sources. Get the app now — stay updated, inspired, and ahead with breaking news!

Get it on Google Play