मानव जातिको उन्नत्तिमारमाउने मेरो चाहानाआज तुषारा पात भएछस्वरूप हेरेर आनन्दको अनुभूति संगाल्नेमेरा प्रिय जनको अनायासै कत्लेयाय भएछ । आफ्नै पसिनाद्वारा धर्तिमा उज्ज्यालो छर्नेअन्तरमनको उत्कट अभिलाषामाभोल्कानोजले क्षेदविछेद पार्दैछघमण्ड र उन्माद द्वारा उत्पन्न विषत्त कार्बनद्वारामेरो वास्तविक स्वरूपको क्षयीकरण भएछ । सुन्दैछु मेरो अन्तिम गन्तव्यमा पनिसुनामी र मरुभूमीकरण बन्दैछमानव जाति आफूले आफैंलाई विभाजन कर्म गरिरहेछ । चील गाडी युद्धले धर्ती रगताम्य भएको छप्राकृतिक सौन्दर्य क्रमशः जीर्ण बन्दैछबौद्धिकताको उपाधी धारण गरेरचेतना शून्य बन्दै गएको मानव समाजआफ्नो चिहान आफैं खन्दैछसायद उसमा हिट्लर को भूत सवार भएको छ । प्राकृतिक प्रकोपले क्रमसः सिर ठाडो पार्दैछऔचित्यहिन क्रममामानव जाति विनासतर्फ उत्प्रेरित छत्यसैलेत नखाएको बीष लाग्दैछ ।
कविता : नखाएको बीष

Read Complete Original Article
Published originally on हिमालय टाइम्स






