एक दार्शनिकका रूपमा मेरो दायित्व अमेरिकी मध्यावधि निर्वाचनपछि देखिएको उत्साह र राहतको भावनालाई केही असहज बनाउनु हो। डोनाल्ड ट्रम्पको रिपब्लिकन पार्टीले ठूलो पराजय भोगेको छ। ट्रम्पले पनि आफ्नो हार स्वीकार्दै आगामी दिनमा डेमोक्र्याटिक पार्टीको नियन्त्रणमा रहने संसद्सँग सहकार्य गर्ने प्रतिबद्धता जनाएका छन्। धेरैले आशंका गरेजस्तो निर्वाचन परिणाम अस्वीकार गर्ने, आपतकाल घोषणा गर्ने वा लोकतान्त्रिक प्रक्रियामाथि नै प्रहार गर्ने अवस्था तत्काल देखिएको छैन। पहिलो नजरमा यो लोकतन्त्रको विजय र ट्रम्पवादको पराजयजस्तो देखिन्छ। तर राजनीतिक घटनालाई सतही रूपमा हेरेर निष्कर्ष निकाल्नु खतरनाक हुन्छ। मेरो दृष्टिकोणमा ट्रम्पको पराजयले अमेरिकी राजनीतिक संकटको अन्त्य गरेको छैन। बरु, यसले त्यो संकटको वास्तविक चरित्र बुझ्ने अर्को अवसर दिएको छ। हिलारी क्लिन्टनको तुलनामा ट्रम्पलाई प्राथमिकता दिनुको कारण पनि उनीप्रतिको समर्थन थिएन। ठूला बैंकहरूसँग गहिरो सम्बन्ध राख्ने र विदेश नीतिमा आक्रामक दृष्टिकोण प्रस्तुत गर्ने क्लिन्टनले अमेरिकी राजनीतिक प्रतिष्ठानको निरन्तरता प्रतिनिधित्व गर्थिन्। सन् २०१६ मा मैले एउटा अन्तर्वार्तामा डोनाल्ड ट्रम्पलाई मतदान गर्ने बताएपछि ठूलो विवाद उत्पन्न भएको थियो। मैले त्यसबेला पनि ट्रम्पलाई असल राजनीतिज्ञ भनेको थिइनँ। उनी घृणित र आपत्तिजनक व्यक्ति हुन सक्थे। तर उनको विजयले अमेरिकी राजनीतिक प्रणालीलाई ठूलो झट्का दिने र लामो समयदेखि आवश्यक राजनीतिक पुनर्संरचना गर्न बाध्य पार्ने मेरो विश्वास थियो। मैले हिलारी क्लिन्टनको तुलनामा ट्रम्पलाई प्राथमिकता दिनुको कारण पनि उनीप्रतिको समर्थन थिएन। ठूला बैंकहरूसँग गहिरो सम्बन्ध राख्ने र विदेश नीतिमा आक्रामक दृष्टिकोण प्रस्तुत गर्ने क्लिन्टनले अमेरिकी राजनीतिक प्रतिष्ठानको निरन्तरता प्रतिनिधित्व गर्थिन्। ट्रम्पको उदयले कम्तीमा त्यो व्यवस्थामाथि तीव्र सार्वजनिक प्रतिक्रिया उत्पन्न गर्ने सम्भावना थियो। मेरो त्यो धारणाले कस्ता आलोचना र आक्रमण निम्त्यायो होला, अनुमान गर्न सकिन्छ। तर आज पनि मलाई लाग्छ, मेरो विश्लेषण गलत थिएन। बरु, त्यसको परिणाम देखिन समय लागेको मात्र हो। नाजीहरूको यहुदीविरोधी विचारधारालाई पनि यही मनोवैज्ञानिक संरचनाबाट बुझ्न सकिन्छ। यहुदी समुदायबारे उनीहरूले लगाएका आरोपहरू सत्य थिएनन्। ट्रम्पप्रतिको दशक लामो आकर्षणलाई मनोविश्लेषणको दृष्टिबाट पनि बुझ्न सकिन्छ। ज्याक्स लाकानले ईर्ष्या र त्यसको मनोवैज्ञानिक संरचनाबारे गरेको विश्लेषण यहाँ सान्दर्भिक हुन्छ। कुनै श्रीमान्ले आफ्नी श्रीमतीले अर्कै पुरुषसँग सम्बन्ध राखेको दाबी गर्छ भने त्यो तथ्य सही नै हुन सक्छ। तर त्यसैलाई लिएर उसमा उत्पन्न हुने अस्वस्थ ईर्ष्याको कारण केवल उक्त तथ्य हुँदैन। त्यो ईर्ष्याले उसको आफ्नै असुरक्षा, आत्मसम्मान र पहिचान जोगाउने माध्यमको काम गरिरहेको हुन सक्छ। नाजीहरूको यहुदीविरोधी विचारधारालाई पनि यही मनोवैज्ञानिक संरचनाबाट बुझ्न सकिन्छ। यहुदी समुदायबारे उनीहरूले लगाएका आरोपहरू सत्य थिएनन्। तर ती आरोप सत्य नै भएको कल्पना गरे पनि उनीहरूको यहुदीविरोधी भावना जायज ठहरिँदैनथ्यो। किनभने यहुदीविरोधी सोचले जर्मन समाजभित्र रहेका वास्तविक विभाजन, असमानता र द्वन्द्वका कारणलाई लुकाउने काम गरेको थियो। नाजीहरू जर्मन समाजलाई साझा रगत, भूमि र राष्ट्रिय पहिचानमा आधारित एकताबद्ध समुदायका रूपमा प्रस्तुत गर्न चाहन्थे। तर समाजभित्र वर्गीय असमानता, आर्थिक द्वन्द्व र अनेक प्रकारका असन्तुष्टि थिए। ती समस्याको वास्तविक कारण पहिचान गर्नुको सट्टा उनीहरूले यहुदी समुदायलाई बाह्य शत्रुका रूपमा प्रस्तुत गरे। यसरी यहुदीको काल्पनिक छवि उनीहरूका सबै समस्याको प्रतीक बन्यो। ट्रम्प उनीहरूका लागि वर्गीय संघर्ष र आर्थिक असमानताको वास्तविकताबाट ध्यान हटाउने माध्यम बनेका छन्। आजको अमेरिकी राजनीतिमा ट्रम्पको व्यक्तित्वप्रति उदारवादीहरूको अत्यधिक आकर्षण र घृणालाई पनि यसै सन्दर्भमा बुझ्न सकिन्छ। ट्रम्प उनीहरूका लागि वर्गीय संघर्ष र आर्थिक असमानताको वास्तविकताबाट ध्यान हटाउने माध्यम बनेका छन्। उनको व्यक्तित्वलाई दानवीकरण गरेर उदारवादी प्रतिष्ठानले आफ्नै राजनीतिक असफलतामाथि पर्दा हाल्ने प्रयास गरिरहेको छ। हेगेलको एउटा प्रसिद्ध विचार यहाँ स्मरणीय छ। दुष्टता त्यही दृष्टिकोणमा पनि हुन्छ, जसले आफ्नो वरिपरि सबै ठाउँमा दुष्टता मात्र देख्छ। ट्रम्पलाई सम्पूर्ण राजनीतिक खराबीको एकमात्र स्रोतका रूपमा प्रस्तुत गर्ने उदारवादी दृष्टिकोण पनि यस अर्थमा समस्याग्रस्त छ। किनभने यसले ट्रम्पको उदयका लागि आधार तयार पार्ने उदारवादी राजनीतिक व्यवस्थाका कमजोरीलाई बेवास्ता गर्छ। उदारवादी एकताको भ्रम मेरा लागि सबैभन्दा असहज राजनीतिक दृश्य सन् २०२१ को जनवरीमा जो बाइडेनको शपथग्रहण समारोह थियो। त्यस समारोहले ट्रम्पको पहिलो कार्यकाललाई उदार लोकतन्त्रको सामान्य यात्रामा आएको एउटा अस्थायी अवरोधका रूपमा प्रस्तुत गर्यो। मानौँ ट्रम्पको चार वर्षे शासन एउटा दुर्घटना थियो र अब अमेरिका पुरानै उदार लोकतान्त्रिक बाटोमा फर्किसकेको छ। वास्तविक प्रश्न के थियो भने, ट्रम्प र उनको पछाडि उभिएका लाखौँ अमेरिकी नागरिक कहाँबाट आएका थिए? उनीहरूको असन्तुष्टिको स्रोत के थियो? र उदारवादी व्यवस्थाले किन उनीहरूलाई सम्बोधन गर्न सकेन? त्यस समारोहमा युवा कवयित्री अमान्डा गोरमनले प्रस्तुत गरेको कविता ‘द हिल वी क्लाइम्ब’ ले यही राजनीतिक भावनालाई अभिव्यक्त गरेको थियो। उनले विगतका विभाजन र असहमतिलाई पछाडि छोडेर साझा भविष्य निर्माणमा केन्द्रित हुनुपर्ने सन्देश दिएकी थिइन्। उनको प्रस्तुतिमा अमेरिकी समाजका राजनीतिक र वैचारिक विभाजनलाई एकताको भावनाले विस्थापित गर्न सकिने विश्वास देखिन्थ्यो। तर वास्तविक प्रश्न के थियो भने, ट्रम्प र उनको पछाडि उभिएका लाखौँ अमेरिकी नागरिक कहाँबाट आएका थिए? उनीहरूको असन्तुष्टिको स्रोत के थियो? र उदारवादी व्यवस्थाले किन उनीहरूलाई सम्बोधन गर्न सकेन? विचारधाराको वास्तविक काम पनि यहीँ देखिन्छ। राजनीतिक प्रतिष्ठान र प्रगतिशील शक्तिहरूले एकताको सुन्दर तस्बिर निर्माण गरे। उनीहरूले अमेरिकी समाजभित्रको गहिरो असमानता, असन्तुष्टि र राजनीतिक विभाजनलाई केही समयका लागि ओझेलमा पारे। धेरैले आफूलाई ट्रम्पको उदय एउटा अस्थायी अपवाद मात्र थियो भन्ने विश्वास दिलाए। तर ट्रम्पको उदय कुनै आकस्मिक घटना थिएन। त्यो अमेरिकी राजनीतिक व्यवस्थाभित्र लामो समयदेखि थुप्रिएका असन्तुष्टिको अभिव्यक्ति थियो। उनको पराजयले ती असन्तुष्टि स्वतः समाप्त भएका छैनन्। यदि हामी वास्तविक परिवर्तन चाहन्छौँ भने राजनीतिक मतभेदलाई पन्छाएर एकताको कृत्रिम वातावरण निर्माण गर्नु हुँदैन। बरु समाजभित्रका विभाजन र द्वन्द्वका वास्तविक कारण पहिचान गर्नुपर्छ। यहाँ मैले भन्न खोजेको उदारवादी प्रतिष्ठान र मागा आन्दोलनबीचको सतही राजनीतिक संघर्ष होइन। त्योभन्दा गहिरो वर्गीय द्वन्द्व हो। उनलाई पराजित गर्ने प्रभावकारी उपाय भनेको उनी वास्तवमै सामान्य नागरिकका प्रतिनिधि होइनन्, बरु आफूले विरोध गरेको त्यही शक्तिशाली प्रतिष्ठानकै एउटा हिस्सा हुन् भन्ने कुरा उजागर गर्नु हो। ट्रम्पले आफूलाई शक्तिशाली प्रतिष्ठानविरुद्ध सामान्य अमेरिकी नागरिकको प्रतिनिधिका रूपमा प्रस्तुत गर्दै आएका छन्। उनको राजनीतिक भाष्यको आधार नै ‘हामी’ र ‘उनीहरू’ बीचको विभाजन हो। उनलाई पराजित गर्ने प्रभावकारी उपाय भनेको उनी वास्तवमै सामान्य नागरिकका प्रतिनिधि होइनन्, बरु आफूले विरोध गरेको त्यही शक्तिशाली प्रतिष्ठानकै एउटा हिस्सा हुन् भन्ने कुरा उजागर गर्नु हो। बर्नी स्यान्डर्सको मौन सन्देश सन् २०२१ को बाइडेन शपथग्रहण समारोहमा देखिएको एउटा दृश्य अझै स्मरणीय छ। त्यो दृश्य थियो, ठूलो पञ्जा लगाएर कुर्सीमा बसेका बर्नी स्यान्डर्सको।समारोहमा उपस्थित सबैको ध्यान आकर्षित गरेको उनको त्यो तस्बिर सामाजिक सञ्जालमा भाइरल बन्यो। तर त्यसको राजनीतिक अर्थ बाहिरी स्वरूपभन्दा धेरै गहिरो थियो। स्यान्डर्स त्यहाँ उपस्थित थिए, तर उदारवादी प्रतिष्ठानले प्रस्तुत गरेको उत्सवको भावनासँग पूर्ण रूपमा एकाकार भएका थिएनन्। उनी पार्टीबाट निष्कासित थिएनन्, तर त्यसको राजनीतिक सहमतिमा पूर्ण रूपमा समाहित पनि भएका थिएनन्। उनको उपस्थितिले अमेरिकी राजनीतिमा अझै बाँकी रहेको असन्तुष्टि र परिवर्तनको आकांक्षालाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो। हेगेलले नेपोलियनलाई घोडामा सवार भएर जेना हुँदै गएको देख्दा आफूले इतिहासको आत्मालाई प्रत्यक्ष देखिरहेको अनुभूति गरेका थिए। उनको प्रसिद्ध अभिव्यक्तिमा विश्व आत्मा घोडामा सवार भएर आइरहेको थियो। हामी कुनै पुरानो सामान्य अवस्थामा फर्किरहेका छैनौँ। ट्रम्प स्वयं उदारवादी सहमतिको विघटन र वामपन्थी शक्तिहरूले व्यावहारिक विकल्प प्रस्तुत गर्न नसकेको अवस्थाका उपज हुन्। त्यसैगरी, बाइडेनको शपथग्रहण समारोहमा सामान्य पञ्जा लगाएर बसेका स्यान्डर्सले हाम्रो समयको अर्को विश्व आत्मालाई अभिव्यक्त गरिरहेका थिए। त्यो आत्मा थियो, अमेरिकी समाजमा अझै बाँकी रहेको असन्तुष्टि, शंका र परिवर्तनको चाहना। लाखौँ सामान्य नागरिकले मनभित्र राखेको यही भावनाले अमेरिकी राजनीतिक व्यवस्थामा अझ व्यापक परिवर्तनको आवश्यकता औँल्याइरहेको थियो। त्यसैले ट्रम्पको पछिल्लो पराजयलाई लिएर अत्यधिक उत्साहित हुनु उचित हुँदैन। उनको पराजयले एउटा राजनीतिक मोहभंग गर्न मद्दत गर्न सक्छ। तर यसले वास्तविक संघर्ष समाप्त गर्दैन। हामी कुनै पुरानो सामान्य अवस्थामा फर्किरहेका छैनौँ। ट्रम्प स्वयं उदारवादी सहमतिको विघटन र वामपन्थी शक्तिहरूले व्यावहारिक विकल्प प्रस्तुत गर्न नसकेको अवस्थाका उपज हुन्। उदारवादी व्यवस्थाकै कमजोरी लोकप्रियतावादी राजनीतिसँग संघर्ष गर्ने पहिलो सर्त उदारवादी राजनीतिक परियोजनाका कमजोरीमाथि आलोचनात्मक दृष्टि राख्नु हो। ट्रम्पवादलाई केवल दक्षिणपन्थी अतिवादको संज्ञा दिएर पराजित गर्न सकिँदैन। त्यसको उदयलाई सम्भव बनाउने राजनीतिक, आर्थिक र सामाजिक संरचनालाई पनि सम्बोधन गर्नुपर्छ। यस सन्दर्भमा क्यानडाका प्रधानमन्त्री मार्क कार्नीले जनवरीमा डाभोसमा दिएको भाषण स्मरणीय छ। उनले चेक लेखक भाक्लाभ हावेलको सन् १९७८ मा प्रकाशित निबन्ध ‘द पावर अफ द पावरलेस’ अर्थात् ‘शक्तिहीनहरूको शक्ति’ को उदाहरण दिएका थिए। हावेलले तत्कालीन साम्यवादी व्यवस्थाले आफ्नो अस्तित्व कसरी कायम राखिरहेको थियो भन्ने प्रश्न उठाएका थिए। त्यसको जवाफ उनले एउटा सामान्य तरकारी पसलेको उदाहरणबाट दिएका थिए। सरकारी झन्झटबाट बच्न, आफू व्यवस्थाप्रति आज्ञाकारी रहेको सङ्केत दिन र सामान्य जीवन चलाउन उसले त्यो नारा टाँसिरहन्थ्यो। हरेक बिहान उक्त पसलेले आफ्नो पसलको झ्यालमा ‘विश्वका मजदुरहरू एक होऔँ’ भन्ने नारा टाँस्ने गर्थ्यो। उसलाई उक्त नारामा विश्वास थिएन। त्यसलाई पढ्ने मानिसहरूले पनि त्यसमा विश्वास गर्दैनथे। तर सरकारी झन्झटबाट बच्न, आफू व्यवस्थाप्रति आज्ञाकारी रहेको सङ्केत दिन र सामान्य जीवन चलाउन उसले त्यो नारा टाँसिरहन्थ्यो। समाजका अन्य पसलेहरूले पनि त्यही गर्थे। उनीहरूले विश्वास नगरेको नारालाई निरन्तर प्रदर्शन गरिरहन्थे। यसरी व्यक्तिगत रूपमा कसैले विश्वास नगरे पनि सबैले सार्वजनिक रूपमा स्वीकार गरेको व्यवहारले सम्पूर्ण राजनीतिक व्यवस्था टिकाइरहेको थियो। हावेलको निष्कर्ष थियो, जब त्यो पसलेले एक दिन आफ्नो झ्यालबाट उक्त नारा हटाउने निर्णय गर्छ, उसले झुटो जीवन जिउन अस्वीकार गरेको हुन्छ। उसको त्यो सानो कदमले व्यवस्थाको वैचारिक आधारमाथि नै प्रश्न खडा गर्छ। कार्नीले पनि यही उदाहरण प्रस्तुत गर्दै पुरानो विश्व व्यवस्थाप्रतिको देखावटी समर्थन त्याग्न र त्यसको वास्तविक चरित्र स्वीकार गर्न आग्रह गरेका थिए। दोस्रो विश्वयुद्धपछि अमेरिकाले विस्तार गरेको उदार अन्तर्राष्ट्रिय व्यवस्थाप्रति प्रतिबद्धता कमजोर हुँदै गएको छ। स्वतन्त्र बजार, खुला प्रतिस्पर्धा र अन्तर्राष्ट्रिय नियमहरू अमेरिकाको आर्थिक तथा राजनीतिक प्रभुत्व सुनिश्चित गर्ने अवस्थासम्म स्वीकार्य थिए। तर हावेलको समय र अहिलेको विश्व परिस्थितिमा एउटा महत्त्वपूर्ण भिन्नता छ। आज पुरानो व्यवस्थाप्रतिको समर्थनको प्रतीक बनेको साइनबोर्ड हटाउने काम असन्तुष्ट नागरिकहरूले मात्र गरिरहेका छैनन्। बरु, त्यो व्यवस्था निर्माण गर्ने शक्तिशाली राष्ट्रहरूले नै त्यसलाई हटाउन थालेका छन्। अमेरिका यसको प्रमुख उदाहरण हो। दोस्रो विश्वयुद्धपछि अमेरिकाले विश्वमा निर्माण र विस्तार गरेको उदार अन्तर्राष्ट्रिय व्यवस्थाप्रति अहिले उसको प्रतिबद्धता कमजोर हुँदै गएको छ। स्वतन्त्र बजार, खुला प्रतिस्पर्धा र अन्तर्राष्ट्रिय नियमहरू अमेरिकाको आर्थिक तथा राजनीतिक प्रभुत्व सुनिश्चित गर्ने अवस्थासम्म स्वीकार्य थिए। तर ती व्यवस्थाले अमेरिकी विशेषाधिकारलाई चुनौती दिन थालेपछि अमेरिकाले तिनलाई नै अस्वीकार गर्न थालेको छ। यसले विश्व राजनीतिमा नयाँ अनिश्चितता जन्माएको छ। लामो समयदेखि स्थापित अन्तर्राष्ट्रिय नियम र संस्थाहरूको भविष्य अनिश्चित बनेको छ। पुरानो व्यवस्थाको विकल्प के हुने भन्ने प्रश्न अझ जटिल बन्दै गएको छ। विनाशतर्फ धकेलिँदो विश्व अब विश्वसामु सबैभन्दा ठूलो प्रश्न छ, पुरानो उदार अन्तर्राष्ट्रिय व्यवस्थाको विकल्प के हुनेछ? अहिले देखिएका सम्भावित विकल्पहरू उत्साहजनक छैनन्। विश्व आर्थिक प्रतिस्पर्धा अस्वस्थ व्यापार युद्धमा परिणत हुन सक्छ। फासीवाद र प्रविधिमा आधारित सामन्तवादी संरचनाका नयाँ स्वरूप विकसित हुन सक्छन्। पुरानो शैलीको उपनिवेशवादी भूभाग कब्जा गर्ने प्रवृत्ति पुनः बलियो हुन सक्छ। राज्यहरूबीचको शक्ति संघर्षले नरसंहार र व्यापक हिंसालाई समेत जन्म दिन सक्छ। कृत्रिम बौद्धिकताको अनियन्त्रित विकासले मानव नियन्त्रण र निर्णय क्षमतामाथि नयाँ प्रश्न खडा गरेको छ। विश्वका प्रमुख शक्तिहरूबीचको बढ्दो प्रतिस्पर्धाले अर्को विश्वयुद्धको जोखिमसमेत बढाउन सक्छ। यी सम्भावनाभन्दा पनि गम्भीर चुनौती मानव सभ्यताको दीर्घकालीन अस्तित्वसँग जोडिएका छन्। जलवायु परिवर्तन र पारिस्थितिकीय संकटले पृथ्वीको जीवन प्रणालीलाई जोखिममा पारिरहेका छन्। कृत्रिम बौद्धिकताको अनियन्त्रित विकासले मानव नियन्त्रण र निर्णय क्षमतामाथि नयाँ प्रश्न खडा गरेको छ। विश्वका प्रमुख शक्तिहरूबीचको बढ्दो प्रतिस्पर्धाले अर्को विश्वयुद्धको जोखिमसमेत बढाउन सक्छ। यी सबै चुनौतीलाई वर्तमान इतिहासको सामान्य प्रक्रियाकै परिणामका रूपमा हेर्न सकिन्छ। यदि हाम्रो राजनीतिक र आर्थिक व्यवस्थाले यस्ता संकटलाई नियन्त्रण गर्न सकेन भने ट्रम्पलाई निर्वाचनमा पराजित गर्नुको कुनै दीर्घकालीन अर्थ रहनेछैन। ट्रम्पको पराजयलाई लोकतन्त्रको अन्तिम विजयका रूपमा होइन, राजनीतिक परिवर्तनको एउटा अवसरका रूपमा बुझ्नुपर्छ। वास्तविक चुनौती ट्रम्पलाई सत्ताबाट हटाउनु मात्र होइन। उनलाई जन्माउने सामाजिक, आर्थिक र राजनीतिक परिस्थितिलाई परिवर्तन गर्नु हो। इतिहासको गति एउटा निर्वाचन परिणामले परिवर्तन हुँदैन। त्यसका लागि समाजको संरचना, राजनीतिक चेतना र आर्थिक सम्बन्धमै परिवर्तन आवश्यक हुन्छ। लोकप्रियतावादको उदयलाई रोक्न उदारवादी प्रतिष्ठानले आफ्ना असफलता स्वीकार गर्नुपर्छ। वर्गीय असमानता, आर्थिक अन्याय र सामाजिक विभाजनलाई सम्बोधन नगरी केवल एकताको नारा लगाएर लोकतन्त्र बलियो बनाउन सकिँदैन। अमेरिकी मध्यावधि निर्वाचनमा मागा आन्दोलनको पराजयले तत्कालका लागि राहत दिएको हुन सक्छ। तर इतिहासको गति एउटा निर्वाचन परिणामले परिवर्तन हुँदैन। त्यसका लागि समाजको संरचना, राजनीतिक चेतना र आर्थिक सम्बन्धमै परिवर्तन आवश्यक हुन्छ। ट्रम्पको हारलाई उत्सवका रूपमा मनाउनुभन्दा त्यसले उजागर गरेका वास्तविक संकटसँग जुध्नु अहिलेको मुख्य राजनीतिक दायित्व हो। (लेखक युरोपियन ग्राजुएट स्कुलमा दर्शनशास्त्रका प्राध्यापक हुन्। उनको पछिल्लो पुस्तक ‘क्रिश्चियन एथिज्म : हाउ टु बी अ रियल मटेरियलिस्ट’ सन् २०२४ मा प्रकाशित भएको हो। स्रोत : प्रोजेक्ट सिन्डिकेट, २०२६)
ट्रम्पको हार नै संकट अन्त्य होइन

Read Complete Original Article
Published originally on नेपालन्युज






