झूटले पनि पायो अब आफ्नो हैसियत,तह हेरेर तय हुन्छ सत्यको कैफियत ।गरिबले बोल्यो भने चोरीको नाम,धनीले बोल्यो भने चातुर्यको काम ।। सानोले ढाँट्यो भने धोका ठहरिन्छ,ठूलोले ढाँट्यो भने कूटनीति बन्छ ।कर्पोरेट कोठामा रिपोर्ट रंगिन्छ,सरकारी फाइलमा सत्य हराउँछ । अदालतमा शब्दका खेल चल्छन्,कसको झूट कानुन, कसको अपराध ?तहले नै फैसला सुनाउँछ अन्तमा,तथ्यको कहाँ हुन्छ र कुनै साध ? नेताको झूट संविधानको धारा बन्छ,हामी सुन्छौँ र ताली बजाउँछौँ ।झूट पनि बाँडिएको छ तह–तहमा,हामी सबै त्यही तालमा नाच्छौँ । लक्ष्मणरेखाभित्र सीता थुनिएकी छन्,रेखाबाहिर रावण स्वतन्त्र छन् ।सत्य राम हो कि लक्ष्मण, को जानोस्,ऊ त वनवासमै बाँचिरहेको छ । साँचो बोल्नु आज अशिक्षाको पहिचान,झूटले पाउँछ पद, प्रतिष्ठा र मान ।समाजले तह बनायो झूट बाँडेर,साँचो बाँच्ने हरेक तहमा हार्छ, हारेर । बौद्ध, काठमाडौं
कविता : झूटको तह

Read Complete Original Article
Published originally on हिमालय टाइम्स






