जीवनभर विष वमन गर्नेहार्दिकता हराएकोप्रतिशोधमा जल्न अभ्यस्त,घाउहरूमा नुन चुक लगाउने परम मित्रम मर्दा–मलाई जलाई रहेकोआगोको लप्का हेर्न नआउनु । विश्वाशको प्रखाल भत्काउनेतिम्रो कुरूप दृष्टिमेरो चितामा नपारी दिनुकिन कि तिम्रो नयन स्पर्शले पनिआगोको लप्कालेचिता जलाउन भुल्नेछफलत मेरा मलामीहरूमेरो चिताप्रति अनास्थाकोस्वर उचाल्न विवश हुनेछन्जतनगर तिम्रो बोली वचनलाईअनि कर्म र अनायासै बन्ने दृष्टिकोणलाईकतै मेरो महाप्रस्थानको बाटोमामैहालका काँढाहरू नआउनबुझ–बुझ्ने गरअसत्यको साम्राज्ययन्दा पर पनिसत्य, सुन्दर संसार छ । दुष्साहस नगर धर्ती उद्यार्नेआत्मरतिमा रमाउनेगन्तव्य निश्चित छपरम सत्य एउटै होसुकोमल विचार लिने गरभौतिक शरीर नासवान छकुदृष्टि, कुविचार कुसंस्कारलेअनमोल जीवननिरर्थक सावित हुनेछ ।।
कविता : ‘नआउनु’

Read Complete Original Article
Published originally on हिमालय टाइम्स


_bwmLIOJRof.jpg)



